W 1974 r. Roger Penrose pokazał, że dwoma rombami można pokryć płaszczyznę bez dziur i bez powtarzania. Wzór ma lokalną symetrię 5-krotną, ale nigdy nie układa się w okresową sieć. Stosunek liczby rombów grubych do cienkich dąży do złotej liczby.
8 kwietnia 1982 r. Dan Shechtman, badając w amerykańskim Narodowym Biurze Standardów (NBS) szybko schłodzony stop glinu z manganem, zobaczył w mikroskopie elektronowym obraz dyfrakcyjny o symetrii 10-krotnej. Według ówczesnej wiedzy to było niemożliwe. W notatniku zapisał przy nim trzy znaki zapytania.
Spotkał się z niedowierzaniem i drwinami; kierownik zespołu poprosił go o odejście z grupy, a dwukrotny noblista Linus Pauling do końca życia twierdził, że to tylko zbliźniaczone zwykłe kryształy. Pracę opublikowano dopiero w 1984 r.
Kolejne laboratoria potwierdziły odkrycie, a w 1992 r. zmieniono samą definicję kryształu: liczy się wyraźny obraz dyfrakcyjny, a nie okresowość. W 2011 r. Shechtman otrzymał samodzielnie Nagrodę Nobla z chemii. W 2009 r. znaleziono też naturalny kwazikryształ — w okruchach meteorytu znalezionych na Czukotce, na dalekim wschodzie Rosji.