Objaśnienia
Bryła to kawałek przestrzeni ograniczony powierzchnią. Wielościany mają płaskie ściany (wielokąty), które stykają się wzdłuż krawędzi; krawędzie spotykają się w wierzchołkach. Graniastosłup ma dwie jednakowe, równoległe podstawy połączone prostokątami (lub równoległobokami), ostrosłup — jedną podstawę i trójkąty zbiegające się w wierzchołku. Walec, stożek i kula powstają przez obrót prostokąta, trójkąta prostokątnego i półkola.
Siatka bryły to płaska figura, którą można złożyć w bryłę. Rozkładanie nie rozciąga ścian, więc pole siatki = pole powierzchni całkowitej bryły: Pc = 2Pp + Pb dla graniastosłupa i walca, Pc = Pp + Pb dla ostrosłupa i stożka.
Dlaczego kula nie ma siatki? Siatkę wolno zginać, ale nie rozciągać. Carl Friedrich Gauss udowodnił w 1827 r. (twierdzenie „egregium”, czyli „znakomite”), że krzywizny powierzchni nie da się zmienić samym zginaniem — a płaszczyzna ma krzywiznę zero, kula nie. Dlatego każda płaska mapa świata coś zniekształca: kształty, pola albo odległości. Kliny ze skórki pomarańczy (jak na starych globusach) to tylko przybliżenie z przerwami.
Objętość: graniastosłup to stos warstw, więc V = Pp·h. Ostrosłup to dokładnie ⅓ graniastosłupa o tej samej podstawie i wysokości (sześcian dzieli się na trzy jednakowe ostrosłupy), stożek — ⅓ walca. Kula zajmuje ⅔ walca, w który jest wpisana (Archimedes).
Uproszczenia: walec, stożek i kula są rysowane jako gęste siatki wielokątów; animacja kuli to „obieranie” jej na 12 klinów, które przy spłaszczaniu lekko się odkształcają — prawdziwej siatki kula nie ma. Piasek w doświadczeniu z lejkiem opada równą warstwą (prawdziwy tworzy lejek). Wyniki są zaokrąglone.